Paulines Fotodicht

Pauline Rote

Welkom, ik ben Pauline en ik schrijf regelmatig voor Boeksz een blog, fotodicht of kort gedicht. Op deze pagina vind je mijn blogs en op mijn andere pagina vind je mijn fotodichten en korte gedichten. 

Veel lees-en kijkplezier!

Pauline

Winter%2C%20met%20een%20dikke%20jas%20aa

W E E M O E D

Het gevoel van gemiste kansen bekruipt mij bijna…. Ik had nog…ik wil nog…er zijn geen…de tijd van…is over.

 

Ik heb last van weemoed.
Noem me sentimenteel maar ik heb moeite met loslaten. In het echte leven maar in dit geval heb ik het over het loslaten van de pareltjes van de seizoenen.
En daar hebben we er het liefst maar 4 van in ons land. Dus 4 keer uitkijken naar alles wat het nieuwe trimester ons brengt en geloof me, dat doe ik. Maar daar tegenover staat loslaten.

Elke winter kijk ik uit naar de lente, de eerste zonnestralen en het ontluiken van de natuur. Het jonge spul, het eerste groen, de eerste dauwdruppels, het eerste vogelconcert…niks is zo heerlijk als de explosie van nieuw leven na een lange winterslaap. Ik ben niet voor niets een lentekind. De omslag en het contrast waar ik naar gesnakt heb na de winter, daar kan voor mij niets tegenop.

Nieuw leven in de lente - Paulines Blog
Symbool voor de ontluikende lente - Paulines Blog

En in de lente kijk ik uit naar de zomer…de zwoele zomeravonden, de lange dagen, blote voeten en zonder jas… zelfs zwetend en puffend klagen over de warmte als de mussen hopelijk levend van het dak vliegen lijkt me dan heerlijk. In de natuur staat zomer voor mij gelijk aan vlinders, heel veel vlinders, en libellen. Mijn camera is er gewoon verslaafd aan en ik dus ook.

Sprinkhaantjes en krekels in de zomer - Paulines Blog
Zomer en libelles, ik krijg er geen genoeg van - Paulines Blog
Prachtig licht en vlinder in de zomer - Paulines Blog

Maar na de zomer is het eigenlijk ook wel weer heel erg fijn om de herfst in te duiken. En in je nieuwe jas of sjaal om bij een gure herfstwind een fijne boswandeling te maken en de geur van de vochtigheid op te snuiven. Ik kan me bijna geen mooiere kleuren bedenken dan herfstkleuren, wat een feest is dat! En om met de camera zonneharpen te fotograferen hoef je nu eens niet zo heel vroeg op te staan als in de zomer. Om daarna liggend op de naar nat hout ruikende bosbodem de eerste paddenstoelen te fotograferen alsof je ze nog nooit eerder gezien hebt, wellicht hopend op een glimp van de boskabouter (te herkennen aan de rode muts – de blauwe zijn duinkabouters en verdwaald).

Typisch traditioneel herfst - Paulines Blog
Herfstkleuren - Paulines Blog

Tja, en dan is het opeens winter. Eigenlijk is het best wel fijn als er een dik pak sneeuw valt en jouw voetstappen de eersten zijn zodat je die wondere wereld in alle maagdelijkheid kunt vereeuwigen. De Nederlandse vertaling voor bovenstaande is meestal echter guur, koud, nat en klam en vooral donker. En al kan ik het in huis best gezellig maken met een kaarsje en een kopje soep met de kachel hoog, ik denk dat je al lezend begrijpt dat dit seizoen bij mij niet echt favoriet is. Ik denk dat ik in een volgend leven terugkom als een dier wat geoorloofd winterslaap mag houden.

Winter zoals het hoort - Paulines Blog

Maar goed, ik had het over weemoed. Dat is dus het tegenovergestelde van uitkijken naar de seizoenswisselingen.

Op het moment van schrijven hebben we net de hittegolf achter de rug en kunnen we weer ademhalen. Opeens kom ik tot het besef dat we met 1 been in de herfst staan. En heb ik door dat de zomer al vergevorderd is en de deken van herfst in aantocht. Terwijl ik net een beetje gewend was aan de vroege ochtenden, nog volop in de vlinderveldjes stond en overal libelles zag vliegen. Het gevoel van gemiste kansen bekruipt mij bijna…. Ik had nog…ik wil nog…er zijn geen…de tijd van…is over. Met een brok in mijn keel probeer ik dat gevoel weg te slikken, balancerend op de rand van de seizoenen. Want al kijk ik uit naar het nieuwe, in dit geval de herfst, ik ben en was nog niet klaar. En volgens mij is dat dus weemoed. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Winter, met een dikke jas aan en een dik pak sneeuw - Paulines Blog

Weemoed

 

Liggend op een bed van mos
wil ik de lente vangen
Verlangend naar de zon
toen alles nog in bloei stond
toen alles net begon

 

Maar o wat kan ik nu met weemoed
als ik de dag wil plukken
dus het oude niet kan laten
en het nieuwe niet omarmen,
soms wil dat eventjes niet lukken

 

En ik weet het, het is waar
voor alles wat je achter laat
komt een nieuw begin
en voordat je het weet
zit je er midden in

 

 

BLOGS

 

persoonlijk

 

eigenzinnig

VERRASSEND

 

inspirerend

FOTOBOEKEN

 

passie

 

mooi

LEREN

 

inspirerend