Doen!    Peter Haitsma

Trouwe metgezel - Peter Haitsma

Ik ben Peter Haitsma en heb vorig jaar Boeksz & Fotografie opgericht. Leuk dat je er bent. Mijn persoonlijke blog en foto's stonden een eerst beetje 'verborgen' op deze site. Maar vanaf nu kun je mijn blog vinden bij de andere blogs.

 

Ik ben van plan om er regelmatig eentje te schrijven. Maar ik ga eerst even een mooie foto van mijzelf laten maken. Ik kon, écht niet, geen actuele foto vinden. Daarom voorlopig maar een foto van mijn fiets, mijn trouwe metgezel. Zonder fiets geen foto's! Als tweede wil ik een passende naam gaan bedenken voor mijn blogs. Dat is lastig, ik begin maar met de werktitel Doen! Waarom? Doen, past wel bij mij, ik ben vooral een doener, kan ook goed nadenken maar ben nog beter in doen.

 

Doen past ook wel bij deze website, bij de andere bloggers en bij alles wat Boeksz & Fotografie organiseert. Gewoon Doen! Het hoeft niet perfect, het hoeft niet voor de kijkcijfers, wij fotograferen en bloggen voor ons en hopelijk ook voor jouw plezier.

 

Onder deze inleiding vind je mijn eerste vijf blogs:

 

5. Perfect

4. Vergelijken!

3. Mistig

2. Deelnemer of toeschouwer

1. De eerste

 

Wil je eerst meer weten over wie ik ben, en waarom ik Boeksz & Fotografie heb opgericht, klik dan op de link voor mijn bio.    

Veel kijk-en leesplezier!

Peter

Perfect

Sommige karaktereigenschappen zijn zowel positief als negatief.  Zoals perfectionisme, die wordt vaak door slimmeriken bij een sollicitatiegesprek toegepast om een omkeer antwoord te geven op de vraag ... een negatieve eigenschap van mijzelf? ... even nadenken, ja ik ben wel een beetje perfectionistisch, wil altijd alles zo goed mogelijk doen, misschien soms iets te goed ...!  

 

Perfectionisme brengt mij voordelen en nadelen, het helpt mij de dingen zo goed mogelijk te doen, maar deze week zat het mij een beetje dwars! Nadat ik een rijtje van drie foto's had geplaatst, werd ik even afgeleid, toen ik het rijtje later controleerde zag ik dat twee foto's in de verkeerde volgorde stonden. En omdat er toen al veel positieve reacties onder waren vermeld kon ik het niet meer herstellen. 

Je wil het perfect doen. Je ziet de fout, maar kan die vervolgens niet herstellen. Dus moet je de fout zichtbaar laten voortbestaan, en daardoor word je steeds weer herinnerd aan je fout! Daar kan dus een perfectionist niet tegen! Zo irritant. Maar ach zo erg is dat toch niet, wie ziet nu dat foutje, niemand weet toch wat de beoogde volgorde was. Maar een perfectionist is niet zo goed in relativeren. Die krijgt last van een zeurend stemmetje in zijn hoofd ... kijk er nog eens goed na ... als ik nu dit en dat had gedaan dan ... of het is toch veel mooier en beter als ... 

 

Dat stemmetje in mijn hoofd is eigenlijk mijn persoonlijke interne VAR (de Video Assistant Referee, dit jaar ingevoerd bij voetbalwedstrijden).  Mijn VAR bekijkt nog eens van alle kanten mijn keuzes. En komt soms met een positief en soms met een negatief oordeel.  Maar net zoals bij de VAR op de voetbalvelden is dat wel een heel eerlijk oordeel. En dat is goed te accepteren. En ach zeg nou zelf, af en toe één foutje maken is zo erg toch niet! 

Ook met fotograferen ervaar ik voor- en nadelen van perfectionisme. De horizon staat altijd kaarsrecht. Maar is perfect eigenlijk wel perfect! Als ik soms lang kijk naar een perfecte foto wordt ie weleens saai. De perfecte foto is dan desondanks zijn perfectie niet in staat om lang mijn aandacht vast te houden. Net als bij een hele mooie vrouw. Zij wordt voor mij pas echt interessant als zij net niet helemaal perfect is. Je blijft daardoor langer kijken, er is meer te zien, meer om over na te denken. Zij krijgt iets eigens, iets speciaals wat alleen bij haar hoort. 

 

Je zou verwachten dat ik met het schrijven van mijn blogs ook perfectionisme nastreef, maar het toeval wil dat ik juist helemaal niet goed ben in taal en zeker niet in grammatica. Ik smurf regelmatig de d en t's. Maar de wil en het plezier om mij te uiten met foto's en taal wint het gelukkig van mijn perfectionisme. 

Ik was lang aan het twijfelen, een veel voorkomende eigenschap van perfectionisten, welke foto perfect bij deze blog past. Ik kon niet kiezen. Totdat op een perfecte voetbalavond in de laatste seconde een tot dusver perfecte voetbaldroom uiteenspatte.

 

Het beeld van dat moment op tv, zag en voelde ik terug in deze foto (IG / Mathijs de Ligt). De foto is genomen in de laatste seconden van de wedstrijd vlak nadat de tegenstander het beslissende doelpunt had gemaakt. Deze foto is voor mij perfect, omdat ik nu al weet dat wanneer ik over tien jaar deze foto tegenkom in een magazine. De foto op dat moment, dus tien jaar later,  precies het gevoel bij mij naar boven brengt van het moment vlak na het doelpunt, het onbeschrijfelijke moment dat een perfecte voetbaldroom uiteenspatte! 

 

Fijn weekend, Groet Peter 

 
Lofoten - Jos Pannekoek
Sprinkhaan - Janneke van der Pol
Het Wormer- en Jisperveld - Peter Haitsma

4. Vergelijken!

 

Met veel plezier werk ik elke week alle blogs uit voor de website. Ik hou van blogs en columns. Laat mij graag verrassen door nieuwe inzichten of juist het herkenbare. Kan genieten van andermans vakmanschap en zijn of haar authentieke kijk op de dingen. 

Zo ook met blogs over onderwerpen waar ik niks vanaf weet, en waar ik mij eigenlijk niet echt voor interesseer. Zoals bij een gedreven chef-kok die blogt over een niet alledaags gerecht met veel gedetailleerde aanwijzingen, voeg dan nu een kwart theelepeltje Oregano toe! Waarvan ik dus zeker weet dat ik al die tips weer heel snel vergeet, maar op het moment kan ik ze geboeid tot mij nemen! 

Ik zie Janneke ook als een chef-kok. Zij blogt in haar natuurblog gepassioneerd over het kleine in de natuur, terwijl ik juist geniet van het grote geheel. Macro versus landschap! Maar bij het uitwerken van haar blogs geniet ik enorm van haar persoonlijke kijk en kennis van de kleine wondertjes in de natuur.

 

Ik lees mijn hele leven lang al graag columns. Ooit begonnen met de achterkant van het weekblad de Donald Duck. Daar staat altijd een leuk verrassend eigenzinnig kort verhaal! Hield vroeger ook van het draaien van singeltjes. Kort en krachtig. Zoals ik vroeger vaak een singeltje meerdere keren afspeelde, lees ik nu blogs en columns in magazines en kranten vaak nog één keertje door. Hoor en zie dan nieuwe details, die mij de eerste keer niet waren opgevallen. 

 

Ik spiegel mij ook graag aan columns / blogs. Herken ik mij in hun verhaal! Waar sta ik, hoe zie en doe ik dat zelf! Hoe denk ik daar eigenlijk over? Het geeft inzichten over alles om me heen maar vooral over mijzelf, daardoor leer ik mijzelf beter kennen. 

Zoals met de blogs van landschapsfotograaf Jos over zijn fotoreizen naar verre bestemmingen. Hij bereid zijn reizen zeer gedegen voor, en op bestemming aangekomen zoekt hij met veel kennis een mooie compositie in het landschap. Daarbij rekening houdend met allerlei details, die later het verschil gaan maken tussen een mooie en een échte top foto. Daarna heeft hij nog het engelen geduld om te wachten tot de elementen van de natuur precies op hun plek vallen in de van te voren door hem bedachte compositie. 

Ik daarentegen stap s'ochtends vroeg in het donker op de racefiets en rij met een omweg naar mijn werk. Terwijl ik door de polders heen cross, kijk ik richting de plek waar de zon nog moet opkomen, en zoek onrustig naar mogelijke composities in het landschap. Als ik zie dat de zon op het punt staat om door te breken, zoek ik één dichts bijzijnde compositie op voor een mooie foto. Dan ga ik helemaal op in het moment, om na tien minuten weer snel verder te fietsen, om niet te laat op mijn werk aan te komen! 

 

Ik zie Jos als een voetballer die gespecialiseerd is in het nemen van vrije trappen. Iemand die daar dagelijks op traint, zich gedegen voorbereid op de wedstrijd, alles weet over de grasmat, de bal en hoe de de doelman keept. En op het moment van de vrije trap vanuit alle rust beoordeeld waar en hoe hard hij de bal moet raken, om die vervolgens met veel precieze over het springende muurtje in de linker bovenhoek van het doel te plaatsen. 

Terwijl ik als spits van het voetbalteam de hele wedstrijd onrustig vlak voor het doel heen en weer sprint, zoekend tussen de verdedigers naar de juiste plek, om als dé voorzet komt die met voet, hoofd of wat dan ook langs de doelman in het doel te krijgen. Tja, wat een blog over landschapsfotografie al niet bij mij kan losmaken!  

 

Ik kan bij het verwerken en of lezen van een blog helemaal op gaan in het verhaal. Daar heb ik wel vaker last van! Ik ben ooit na het zien van een film 's avonds laat met een paraplu en jas aan de hond gaan uitlaten. Toen ik buiten liep, was het warm, heel erg warm op die zwoele zomeravond, en geen wolkje te zien, geen enkele kans op ook maar één drupje regen! Dat was in de film wel anders, daar regende het aan het einde voortdurend! 

 

Nu ging ik nog niet niet na het uitwerken van de blog van Jos, waarin hij het heeft over temperaturen van min 15 in Noorwegen, met handschoenen, sjaal en muts naar buiten, maar het scheelde niet veel. 

Hoe fotografeer jij, met welke sport en/of sporter kun je jouw stijl vergelijken? 

 

Dank je wel voor je aandacht, en bezoek ook even de andere bloggers op de website. De foto's bij deze blog zijn van Jos Pannekoek en Janneke van der Pol. De foto van het polderlandschap is van mij. 

 

Fijn Paasweekend, Groet Peter

Opkomende zon in de mist - het Zwet - Peter Haitsma
Opkomende zon in de mist - het Zwet - Peter Haitsma
Opkomende zon in de mist - het Zwet - Peter Haitsma
20190406_113112.jpg
Mistige zondagochtend - Peter Haitsma
Mistige zondagochtend - Peter Haitsma
Het Zwet te Wormer - Peter Haitsma

3. Mistig

 

Van de week raakte ik in gesprek met een oude schoolkameraad. Wat ik nu zoal doe? Ik vertelde enthousiast over mijn fotograferen.

Op zijn vraag; wat ik dan wel fotografeerde? Vertelde ik over mijn fascinatie voor fotograferen in de mist. Hij trok een verbaasd gezicht. Waarom fotograferen in de mist, wat heeft dat voor zin, dan zie je toch niks!

Ik schoot in de lach. Ja maar, begon ik ... na een tijdje knikte hij van ja ik snap het, maar of hij ook begreep waarom!

 

Tja, waarom vind ik het eigenlijk zo leuk om in de mist te fotograferen, zit het in de genen, in de opvoeding, is het soms cultureel bepaald? Of vind ik het gewoon mooi!

Vroeger kon mist het gevaar brengen of je metgezel zijn, als je verscholen in de mist het kasteel benaderde om de wachtpost te verrassen. Vandaag de dag ga je niet meer verscholen in de mist naar je werk, maar wil je juist onderweg graag gezien worden en ben je voorzien van felle mistlampen!

Mist veranderd een plek! Mist verbergt uitzichten. Daardoor kan de kijker zijn eigen beeld bedenken bij wat hij ziet. Zoals bij een vage songtekst waarvan je geen idee hebt wat de zanger nou precies met zijn tekst bedoeld, maar vervolgens kun je flarden van die tekst wel inpassen bij je eigen gevoel.

Zo kun je als tekstschrijver / fotograaf een alledaagse plek door een mistfoto er totaal anders laten uitzien. Je kunt die plek even laten loskomen van de werkelijkheid en één magische sfeer meegeven.

Zoals bij deze eerste foto's van een steiger in de koude ochtendmist. Wat is jouw beeld bij deze foto ..... waar bevindt zich de steiger en welke functie heeft de steiger? 

Op de tweede en derde foto kun je zien dat de foto is genomen naast de eerste of laatste - het hangt ervan van welke kant je het benaderd - windmolen van de Zaanse Schans. Onzichtbaar door de mist is de overkant van de rivier de Zaan, één oever met tig lelijk uitziende fabrieken. Rechts naast de steiger stond ooit de meest chemische fabriek van de Zaanstreek, de grond is er zwaar bevuild. Niet de meest idyllische plek om een frisse duik te nemen!

 

Mist vervaagt het totale beeld en geeft je gedachten onbegrensde vrijheden om dat beeld in te vullen. Maar in het leven zelf hou ik helemaal niet van mistig (vaag). Dan wil ik juist wel de overkant zien en een goed helder beeld krijgen van de situatie. Wil graag duidelijkheid, niks geen eigen invulling door anderen, wil weten waar ik aan toe ben.

Zou ik juist daarom het fotograferen in de mist zo leuk vinden, dat je onbewust ontsnapt aan de alledaagse realiteit, dat je even in één andere wereld vertoeft en dat je de omgeving in sfeer en tijd anders beleeft.

 

Bij de foto van het bootje op het meer geeft de mist meerdere seizoens- en landen mogelijkheden. De foto kan in het voorjaar of in de zomer zijn genomen. Op een meer ergens in het zuiden van Frankrijk of in het noorden van Italië. Of overdrijf ik nu! 

Maar het blauwe meer is zonder mist een meertje met rietkragen aan de overkant. Een oer-Hollands polder meertje, vijf minuutjes lopen van mijn huis, gefotografeerd op een mistige ochtend in september.

 

Als ik foto's maak in de mist hoef ik mij vandaag de dag niet meer druk te maken over een onverwachts opdoemende vijand, meestal word ik langzaam door de zon benaderd, eerst nog lichtjes ongezien, daarna steeds kleurrijker, om uiteindelijk fel toe te slaan. Heerlijk!

 

Hieronder staan mijn eerste twee blogs, met bij de tweede heel toevallig mistfoto's! Ik waardeer het zeer als je een reactie wil achterlaten, dat kan onderaan deze blogpagina, je kunt ook op de link klikken.

 

Dank je wel voor je aandacht. Fijne dag, Groet Peter

Het Zwet te Wormer - Peter Haitsma
 

2. Deelnemer of toeschouwer

 

Het overkomt mij weleens op een feestje. Meestal totaal onverwacht.

Het slaat toe op een moment dat het feest in volle gang is en ik opeens even helemaal alleen kom te staan. Overal drukte en ik beland – onbewust – in een stille observatiemodus. Van deelnemer aan het feest verander ik in een toeschouwer.

 

Alles wat er om me heen gebeurt neem ik scherp waar. Ik zie en voel de emoties van de feestgangers. Beschouw de interacties en beoordeel het feest. Tot het moment waarop ik weer in gesprek raak.

Ik luister, lach, gebaar, praat veel, kijk vrolijk, verbaasd of geïrriteerd. Kortom, ik doe weer mee en ik transformeer terug naar deelnemer.

Bij het fotograferen zou je verwachten dat ik mij toeschouwer voel. Immers, ik observeer en onderzoek het onderwerp dat ik wil fotograferen. Maar vreemd genoeg voel ik me tijdens het fotograferen helemaal geen toeschouwer, ik voel me juist deelnemer. Een onderdeel van de natuur die ik fotografeer, in plaats van iemand die er van een afstandje naar kijkt.

In het dagelijkse leven ben ik ook een actieve deelnemer, altijd bezig in het nu en vol plannen voor de toekomst. Maar in de zomervakantie overkomt mij altijd onverwacht hetzelfde als op een feestje. Er ontstaat opeens een moment waarop ik van deelnemer verander in toeschouwer. Meestal tijdens het nietsdoen. Dan ben ik opeens in staat om van een afstandje mijn eigen leven te beschouwen. Hoe sta ik ervoor? Wat is er allemaal gebeurd en hoe zal het leven verdergaan?

Het is een moment dat ik koester. Het maakt bij mij veel emoties los en het geeft inzichten. Het voelt goed om mijn eigen leven en dat van familie even in zijn geheel te bezien. Gaan wij op dezelfde voet verder of willen wij onze levensstijl bijstellen?

Als ik achteraf als toeschouwer naar mijn foto’s kijk, ben ik soms zelf verbaasd over hoe mooi een bepaalde situatie was. Soms vraag ik mij dan af of ik niet teveel opging in het fotomoment… heb ik eigenlijk wel de tijd genomen om volop van die bijzondere situatie te genieten? Eigenlijk net zoals in het leven zelf. Ja, ik ben een enthousiaste deelnemer. Maar ik realiseer mij steeds vaker dat ik tijdens dat deelnemen aan mooie bijzondere gebeurtenissen ook zou moeten proberen er als toeschouwer intens van te genieten. Het één versterkt het ander, je gaat er veel bewuster door leven.

 

Herken jij dit ook? En hoe beleef jij dit? Fotografeer en leef je als deelnemer? Of meer als toeschouwer? En wat is jouw manier om die twee bij elkaar te brengen? Ik ben benieuwd naar jouw verhaal. 

De Enge Wormer - Peter Haitsma
De Enge Wormer - Peter Haitsma
Mijn eerste reflectie foto - Peter Haitsma
Het Jisper- Wormerveld - Peter Haitsma
Kleurrijke zonsondergang bij het Zwet - Peter Haitsma

1. De eerste

 

Daar gaat ie dan. Mijn eerste blog. Hoe te beginnen en hoe te eindigen, vraag ik mijzelf af. Met een onverwachte ontzettend grappige kwinkslag, of met een hele indrukwekkende levensbeschouwing?

Zou er nu al iemand stoppen met lezen en … hallo is er überhaupt wel iemand die dit leest? Heb ik eigenlijk wel wat te vertellen, ben ik interessant genoeg? Durf ik dit door te zetten? Val ik op… en wil ik dat? Is mijn aanpak wel origineel genoeg en is dat eigenlijk nodig? Dit bedenk ik allemaal al schrijvend.

 

Daarom voelt deze aanpak van zo’n eerste blog voor mij nu heel origineel aan, maar ik vrees dat vele anderen mij hierin al zijn voorgegaan.

 

Dat heb ik ook met fotograferen. Ik ontdekte op een dag hoe mooi het is om een prachtige rij bomen te zien spiegelen in het stille water. Hoe gaaf het is om het resultaat te zien van fotograferen in de mist. Welke mooie kleuren er verschijnen tijdens een zonsondergang in de lucht en op het water.

 

Maar ik verraste mijzelf het meest met de ontdekking van het blauwe uurtje. Zo bijzonder dat er op dat moment zulke mooie, vooral blauwe, kleuren te zien zijn. En dat die prachtige blauwe lucht in het schemerdonker zo goed is vast te leggen op een foto.

 

Op Instagram ontdekte ik dat mijn bijzondere fotografische ontdekkingen al veel eerder door heel veel anderen zijn ontdekt, waarschijnlijk ook door jou. Dat mijn super originele foto’s helemaal niet zo origineel zijn.

 

Gelukkig ontdekte ik ook dat ik dat eigenlijk helemaal niet vervelend vind, maar juist erg kan genieten van al die prachtige foto’s. Dat het ontdekken van een bijzonder fotomoment voor mijzelf helemaal niet origineel hoeft te zijn.

 

Dat ontdekken iets heel persoonlijks is. Dat voel ik met fotograferen en schrijven. Het is voor mijzelf vooral erin opgaan en genieten van het moment.

 

Natuurlijk hoop ik dat er op een later moment iemand geniet van mijn foto’s en op een dag glimlachend deze blog leest. En dus mij ontdekt. Dát zou voor mij nog eens een mooi moment zijn om van te genieten.

 

Bedankt voor dit eerste moment, fijne dag, Peter Haitsma

Kleurrijke zonsondergang bij het Zwet - Peter Haitsma
't blauwe uurtje in de polder - Peter Haitsma
 

© 2018 Peter Haitsma

peter@photographyandbooks.com

Boeksz & Fotografie, de plek voor fotografie- en natuurliefhebbers

  • Facebook Social Icon
  • Instagram Social Icon
  • Pinterest Boeksz