NOVELLI 

PETER HAITSMA

 

Hoi, fijn je te zien. Hier vind je mijn korte verhalen. 

 

Mijn fotoblogs staan op mijn blogpagina DOEN!

Mijn columns kun je lezen op de pagina COL.

En laat je verassen op mijn pagina PEETSZ.

 

Maar nu eerst mijn korte verhalen.

Veel leesplezier. Reacties zijn welkom.

Groet Peter

 

P I E P

Opeens hoorde ik het. O nee, niet weer was mijn eerste gedachte. Heel irritant dit was mijn tweede gedachte. Het geluidje wat ik hoorde tijdens het wandelen klonk ongeveer hetzelfde als een paar jaar geleden.

 

Toen liep ik een rondje hard door de polder. Op mijn nieuwe hardloopschoenen. Het was windstil op het smalle dijkje en opeens hoorde ik bij elke voetstap ... pieppp .... pieppp ... pieppp ... pieppp.

Heel vreemd, waar komt dat geluid vandaan? En als je eenmaal iets hoort dan blijf je het horen. Zoals bij een tikkende klok in een stille huiskamer. Ik kan daar persoonlijk niet zo goed tegen. Beter gezegd: ik kan daar helemaal niet tegen, een zacht repeterend geluid in een vast tempo werkt op mijn zenuwen.

Hoe ik mijn voeten tijdens het rennen ook neerzette, het geluid bleef. De week daarop hoorde ik het weer en stap voor stap groeide de irritatie. Het piepen was vervelend maar het irriteerde mij ook dat ik er maar niet achter kwam wat de oorzaak was. Na heel lang twijfelen, lees goede moed verzamelen, stapte ik een paar weken later binnen bij de hardloopspeciaalzaak waar ik mijn schoenen had gekocht.

 

Onrustig wachtte ik op mijn beurt, hoe zal mijn klacht worden opgepakt. Ik zag de verbaasde priemende blik van de verkoper al voor me.  Gaat hij serieus in op deze klacht of word ik zichtbaar stilletjes door hem uitgelachen. 'Piept uw schoen meneer, nou dat is toch wel heel raar, daar heb ik nog nooit van gehoord en ik werk hier al vijfentwintig jaar.' Mijn gedachten vlogen heen en weer, van rustig blijven Peter dit gaat goedkomen er is vast een logische verklaring, tot dit gaat over een paar minuten helemaal mis. 'Nou meneer daar kan ik echt helemaal niks mee, hoe durft u hiermee langs te komen, u kunt beter even bij de overkant binnen lopen, daar zit een hele goede audicien.'  

 

'Waarmee kan ik u helpen' Nou, ik heb een beetje een heel raar vreemd verhaal, begon ik weifelend, het zit namelijk zo dat tijdens het hardlopen ... . De verkoper bleef rustig luisteren en kwam met het simpele antwoord , dan is uw schoen lek, dat gebeurt wel eens zo af en toe. 

 

Is mijn schoen lek? Dat bleek inderdaad mogelijk te zijn. Waarom had ik dat zelf niet kunnen bedenken. Ik kreeg als service een nieuw paar.

 

Terug naar het begin van mijn verhaal. Thuis gekomen deed ik mijn jas uit en begon ik heen en weer door de woonkamer te lopen, niks geen geluidje, geen piepende schoenen deze keer. Mooi, heel bij mee maar wel raar. Ik hoorde toch zeker wel iets, of moet ik deze keer toch echt naar de audicien.

 

Toen ik 's avond nog een rondje om ging. Hoorde ik het weer ... pieppp ... pieppp ... pieppp. Hoe kan dat nou, mijn schoenen zijn niet lek, dat heb ik uitgetest in de huiskamer, maar waar komt het geluidje dan nu wel vandaan. Logisch nadenken Peter, logisch nadenken!

 

Het was een warme avond en ik deed mijn jas even los en de pieppp was weg. Hoe kan dat nou weer, had ik deze keer een lekkende jas. Het was wel een nieuwe jas, net zoals toen bij mijn hardloopschoenen. Rits dicht, stukje lopen, daar hoorde ik het weer. Rits open, stukje lopen, geen geluid! Opeens wist ik het, het kwam door mijn armbewegingen in combi met het materiaal van mijn jas.

Teruggaan naar de winkel? Toch maar niet, dat durf ik deze keer echt niet. Als je van de winter iemand buiten in de kou ziet lopen met zijn jas wagenwijd open, zwaai dan even, dan ben ik het!

 

O V E R B O D I G

Vlug kneep ik in de handremmen. Een paar seconden later stond ik met mijn racefiets tussen de benen op een smalle stoep. Ik kneep met mijn linkeroog. ‘Er zit een vliegje in mijn oog’, zei ik tegen de man in wiens route ik plotseling opdook. 'Het barst momenteel van de vliegen', hoorde ik hem brommend zeggen, en zag hem vervolgens met mijn rechteroog via de straat om me heen lopen. Toen ik even later, zonder vliegje, weer verder fietste moest ik glimlachen om 'het barst hier van de vliegen'. Wat een overbodige logische redenering!

 

Ik ken er nog wel een paar, maar of ik die op het moment van gebeuren wil horen. Zoals een tijdje geleden toen ik tijdens een onverwachtse regenbui drijfnat op mijn racefiets voor een stoplicht stond te wachten. ‘Gelukkig valt de meeste regen naast ons’, hoorde ik een vrouw lacherig tegen mij zeggen. Nou heel leuk hoor mevrouw in doorzichtige gele regenponcho op elektrische fiets.  Zo’n leuke opmerking. Dat ik nu alsnog wel met spoed een contactonderzoek wil laat starten naar diegene die deze overbodige logische redenering heeft bedacht.

 

Tien minuutjes na de vlieg in mijn oog poepte er een vogel op mijn fietshelm. Hoe toevallig? Waren dit voorbodes, waarschuwingen van boven. In plaats van direct in het negatieve te denken van waarom overkomt mij dit nu weer, bleef ik zoals altijd in positieve modus. Vogelpoep brengt geluk. Kijk, weer zo'n overbodige logische redenering, maar met deze kan ik wel wat.

En geluk had ik, want ik droeg mijn helm, zonder die bescherming had die smurrie in mijn haar gezeten. Een vlieg in mijn oog, vogelpoep op mijn helm, wat een barre tocht, en ik was nog maar een uurtje op weg.   

 

Soms lijken overbodige logische redeneringen logisch, maar als je zoals ik vaak door polders en woonwijken heen fiets, weet je dat bijvoorbeeld een redenering zoals - het gras is bij de buren altijd groener - gewoonweg niet klopt. Het gras is overal even groen!

 

Gelukkig hebben we de foto's nog. Ja ja, soms is dat heel prettig. Zeker om fijne herinneringen op te halen en om nog te kunnen zien wat er niet meer is. Maar, er is meestal één maar bij overbodige logische redeneringen, na het fotograferen ben ik vaak uren bezig met het zoeken naar dé foto. Dan denk ik in plaats van gelukkig hebben we de foto’s nog, had ik maar minder foto’s gemaakt! 

 

Zelf ben ik eerlijk gezegd ook niet vies van overbodige logische redeneringen. Ga ik vanaf nu nooit meer uitspreken. Je bent nooit te oud om te leren. 

S U I K E R Z O E T

In de week voor kerst geef ik mij over aan mijn jaarlijkse verslaving, zonder enige weerstand en zonder enige schaamte. Ik geniet er zelfs van. Dit ondanks de schampere lachjes van mijn dochter en echtgenote. En ondanks de steeds weer terugkerende waaromvraag - dit is toch nog niks voor jou Peter, wat verschrikkelijk saai, suikerzoet, waarom kijk jij hier in hemelsnaam naar?

 

Zij hebben helemaal gelijk, het past helemaal niet bij mij. En de waaromvraag, die ga ik nu proberen samen met jou op te lossen. Inderdaad, ze zijn suikerzoet, die Hallmark kerstfilms. In de maand december worden er op de tv twee per avond vertoond. Binnen vijf minuten weet je hoe de film verder gaat en afloopt. Deze films lijken allemaal op elkaar. Mooie man en knappe vrouw komen elkaar vlak voor kerst tegen en vinden elkaar niet leuk. Vervolgens moeten zij onverwachts tegen hun zin iets samen gaan doen en worden dan stapje voor stapje op elkaar verliefd. Tegen het einde van de film slaat de twijfel toe … waardoor je als kijker denkt: hoe gaat dit aflopen … maar aan het eind van de film zijn ze weer tot over hun oren verliefd en eindigt de film met de traditionele kus.

Ik bekijk deze kerstfilms allemaal, dus twee per avond. Ik ben eraan verslaafd. Maar waarom? De andere 51 weken van het jaar laat ik me juist wel graag verrassen, verwonderen en informeren door snelle actie, magische fantasie, serieuze documentaires en dagelijkse actuele nieuwsuitzendingen. Dus, in hemelsnaam, waarom vind ik die saaie voorspelbare suikerzoete kerstfilms zo leuk!

Ik ben helemaal niet zo kersterig, wij vieren thuis kerst met maar 1 kerstboom in de huiskamer, verder geen extra versieringen buiten of binnen. Dus waarom kijk ik dan zo graag naar die super over de top kerstdecors. Ik hou zeker wel van tradities maar wijk er net zo graag van af. Dus waarom leef ik dan helemaal mee met die tuttige burgerlijke Amerikaanse kersttradities.

 

Ik ga mijn moeder de schuld geven. Dat is mijn enige optie. Moet dat nu, hoor ik je denken. Ja, ik kan echt niet anders. Als tiener keek ik namelijk vaak met mijn moeder naar de zoetsappige films uit de jaren veertig en vijftig met acteurs als Frank Sinatra, Gene Kelly, Sophia Loren en Audrey Hepborn.

Die romantische films gingen, zo vlak naar de tweede oorlog, eigenlijk maar over 1 ding … gelukkig worden! Net zoals mijn suikerzoete kerstfilms. En daar draait het uiteindelijk toch echt om in het leven. Gelukkig worden, dat is toch hét hoogst haalbare wat je als mens kan bereiken in je  leven. 

 

Dit wil ik natuurlijk ook heel graag, maar ik gun het vooral mijn gezin, familie, vrienden, eigenlijk wel ieder lief mens in de hele wereld, van vluchteling tot miljonair, van ernstig zieke tot sportheld. Dat iedereen voor of na tegenslag gelukkig is in het leven. Zal dit dan misschien de reden zijn dat ik zo graag naar die films kijk. Wat mij betreft is met deze suikerzoete conclusie de waaromvraag opgelost.

 

Dus wens ik jou bij deze heel veel geluk.

V E R R A S T

Eind jaren zeventig - Opeens kwam ik ‘m tegen in de bakken. Ik twijfelde geen moment en kocht ‘m meteen. Mijn vriend Koos was nog aan het zoeken, mijn zakgeld was op en ik keek voorzichtig om me heen. Wij waren in de platenwinkel No Fun. De punkwinkel van Amsterdam.

 

De muziek schalde hard door de speakers en er hingen indrukwekkende punkrockers boven de platenbakken. Dit was de place to be voor de rebellen van die tijd. Heel spannend voor twee jonge scholieren van buiten de grote stad. Op de terugweg naar het centraal station wilde Koos nog even zijn tante bezoeken. Wij verlieten de drukke winkelstraat van het nu, liepen langs de oude grachten en kwamen na tien minuten aan bij een hofje waar de tijd onbekend is. Het was er rustig en stil, wij waren midden in de stad even uit de stad.

 

Koos belde aan en tot mijn stomme verbazing werd de deur opengedaan door een non. Verrast liep ik achter de non en Koos aan. Was ik in een klooster, is de tante van een van mijn beste vrienden een non? De tante begroette ons heel vriendelijk en bood ons een kopje thee en een koekje aan. Ik hoorde amper waar zij en Koos het over hadden en keek nog steeds verbaasd naar haar en de kerkelijke sfeer om ons heen.

 

Naast mijn stoel lag de net gekochte elpee, een bootleg van the Sex Pistols met hun bekendste nummer Anarchy in the UK, dat begint met de songregel I am an antichrist. De jonge punkers en de oude non, twee totaal verschillende werelden, zo ver uit elkaar en zo dicht bij elkaar. Een geweldige middag, een intense ervaring die ik nooit ben vergeten.