top of page

PERHE 

Helsinki - Finland

OP BEZOEK

 

You are so tall. We kijken elkaar vriendelijk nieuwsgierig aan, reiken de hand en begroeten elkaar in het Engels (doorspekt met Finse en Nederlandse accenten). Mijn zoon Nick en zijn vriendin Eveliina stappen achterin de auto van Timo, de vader van Eveliina. Hij haalt ons op uit het centrum van Lahti. Timo heeft op deze zondag voor Kerst, 25 km cross country geskied. Zijn ski’s liggen tussen de stoelen en delen de auto doormidden, de Hollandse familie aan de ene kant en de Finse familie aan de andere kant. 

We rijden over de besneeuwde wegen uit het centrum naar een klein buitenwijkje gelegen aan een van die duizenden Finse meren. De sfeer in de auto voelt gelijk goed aan. We stellen vragen, luisteren en glimlachen samen om de antwoorden. Na tien minuten stoppen wij bij het huis van de vader en moeder van Eveliina, romantisch gelegen midden in een sfeervolle kerstkaart. Ben er meteen verliefd op. Een heerlijk huis met een grote tuin, bedolven onder een dik pak sneeuw.

 

Timo parkeert de auto voor de garage, opent beide houten deuren en laat direct bescheiden enthousiast zijn collectie ski’s zien, waarover hij gepassioneerd had verteld. Ik kijk er vol bewondering na en vraag wat over de verschillende ski’s. Bij elke stap, die ik in de garage zet, heb ik last van enorme spierpijn in mijn billen. Ja, ook ik heb geskied, in een indoortrainingshal, met als enige voorbereiding een korte introductievideo op YouTube.

Na een uurtje zwoegen op de lange latten, net nadat ik dacht een klein beetje grip te krijgen op de techniek van het langlaufen, verloor ik na een onhandige stomme beweging mijn evenwicht en tuimelde achterover. Op het moment dat mijn billen keihard op de sneeuw terecht kwamen flitste er door mijn hoofd - O nee, niet weer -. Ik denk nu achteraf dat ik daarom mijn nek onbewust vastklemde tussen mijn schouders. Waardoor ik, nadat mijn schouders eveneens hard op de bevroren sneeuw terecht kwamen, onbewust voorkwam dat mijn hoofd deze onfortuinlijke noodlottige weg van mijn billen en schouders zou volgen.

Met O nee, niet weer, dacht ik terug aan een harde val lang geleden tijdens een schaatstocht in de Hollandse polder met mijn zwagers Han en Jan. Bij die val raakte eerst keihard mijn billen het ijs, daarna mijn schouders en vervolgens zwiepte mijn achterhoofd met een harde klap tegen het ijs. Ik was even versuft, verdrong de pijn, stond direct op en schaatste op volle snelheid verder. ‘Wat voor dag is het vandaag Peter?’, vroeg mijn zwager Han. Wat voor dag het is, geen idee was mijn antwoord. Ik keek om me heen en kon niet plaatsen waar we waren, en dat was wel lastig want ik had de route uitgestippeld. Ik had een hersenschudding en er was een weekje bedrust voor nodig om daarvan te herstellen. Daarom nu zo blij dat ik alleen maar met flinke spierpijn stijfjes rondloop, en dat ik niet mijn hele vakantie op de bank bij Eveliina en Nick in Helsinki moet doorbrengen.

Lahti - Finland

ANDERS

Wij deden de garagedeuren dicht en liepen naar de voordeur. Bij het uitrekken van de schoenen, een Fins gewoonte, werd ik enthousiast begroet door Päivi, de moeder van Eveliina.  Zij gaf ons direct een rondleiding. Wat een leuk huis, was mijn eerste gedachte. Sfeervol landelijk ingericht, geen trappen (kwam goed uit, met mijn spierpijn), mooie ruime kamers. Nick maakt wat flauwe grapjes als we in de oude slaapkamer van Eveliina staan. Een lieve intelligente jonge vrouw die goed nadenkt over wat zij wilt en alles wat zij doet goed voorbereid. Dé ideale vriendin voor Nick, die vaak eerst doet en dan pas nadenkt.

Uiteraard is er ook een sauna, zoals in elk huis in Finland, zelfs het kleine stadse appartement van Eveliina en Nick bevat een sauna. Ik logeer daar een lang weekend. Nick en Eveliina wonen nu ruim een half jaar samen in Helsinki. Een ontmoeting met de ouders van Eveliina stond bovenaan mijn wensenlijstje. Overal in huis kom ik kerstelfjes tegen, waarschijnlijk familie van de kerstelfjes uit het appartement van Eveliina en Nick. Zo moeder zo dochter.

 

Voordat ik plaatsnam aan de mooi gedekte tafel in de grote sfeervolle keuken met open haard ging ik eerst even naar het toilet.  Hé, het slot gaat niet open. Ik draaide het hendeltje van boven naar de zijkant en weer naar boven maar het lukte niet. Rustig blijven Peter, denk rustig na, ik probeerde het opnieuw maar het slot bleef dicht. Na een tijdje proberen werd ik toch wel een beetje nerveus, hoe kan dit nou, waarom lukt zoiets simpels mij niet, nog een laatste keer dan ... maar het slot bleef dicht, wat een blunder … NICK!

‘Haha Peter, het slot werkt hier precies andersom als in Nederland.’ Iedereen schiet in de lach. Päivi verteld dat zij een keer 10 minuten heeft opgesloten gezeten in een wc van een restaurant. De sfeer voor de middag is gezet. Terwijl ik aanschuif zie ik op het aanrecht heerlijke Finse gerechten klaarstaan. Hier wordt ‘s middags warm gegeten. Nick heeft al vaak zijn bewondering uitgesproken over de uitstekende kookkunsten van Päivi. Ik heb er zin in. We scheppen om de beurt op, ik leg van elke gerecht iets op mijn bord. Wel een beetje veel maar er staat zoveel lekkers. We kletsen gezellig over van alles en nog wat, over de verschillen tussen ijshockey en voetbal, over ons bezoek aan de ijshockeywedstrijd van het Nationale team. Ik heb zo genoten van die wedstrijd, de snelheid van het spel, dat je het hele veld, sorry de ijsvloer, goed kunt overzien, de relaxte sfeer in het stadion. Ik heb me wel verbaasd over hoe vaak de wedstrijd wordt stil gelegd, na een overtreding of voor het repareren van het ijs. Een dj draait dan direct swingende muziek, supporters zingen mee, zodra de wedstrijd verder gaat is het weer stil in het stadion. 

IJshockey: Finland - Tsjechië  in Helsinki

KLIK

 

Ik heb geen enkele ijshockeyspeler piepend en kermend over het ijs zien rollen na een beuk van de tegenstander zoals voetballers dat wel doen. Na afloop van de wedstrijd wacht iedereen buiten bij min 12 graden rustig op de bus, die gewoon op tijd rijdt, ondanks dat er een dik pak sneeuw op de weg ligt. Finnen maken zich niet zo druk om kou, sneeuw of spekgladde voetpaden. Wij Nederlanders hadden code donker rood gekregen, geen bus of trein zou op tijd rijden, en iedereen zou bibberend binnen blijven, maar hier niet.

 

Ik schep nog een keertje op, de Finse gerechten smaken voortreffelijk. Wij stellen elkaar vragen over werk en hebben het uiteraard over de liefde tussen Eveliina en Nick die ons heeft samengebracht op deze zondag vlak voor Kerst. Eveliina en Nick tolken waar nodig is en functioneren als een soort van voice-over om het drietalige gesprek te verduidelijken. Timo laat een foto zien van hun hond die pas is overleden, ze missen haar. Päivi en Timo praten vol liefde over hun hond en zijn zichtbaar geëmotioneerd.

Het klikt tussen de Haitsma’s en de Kukkonen’s. Het is wel jammer dat Hetty en oma Jannie er niet bij zijn. Wat had oma Jannie dit leuk gevonden maar ze durft helaas op haar leeftijd niet met het vliegtuig naar Finland te reizen. Nick belt elke dag met haar, en snapchat elke dag wat hij aan het doen is daardoor missen we hem niet echt. Hetty, Sterre en Camilo gaan misschien van de zomer naar Eveliina en Nick, dan ga ik natuurlijk ook weer mee.

 

Ik zie veel overeenkomsten tussen Timo en mijzelf. Wij delen onze liefde voor wintersporten. Hij voor het cross country skiën en ik voor het schaatsen. Allebei houden we van het maken van fietstochten. Hij fietst langs grote meren, door bossen en heuvels. Ik fiets langs rechte kanalen, door weilanden en op dijkjes waar altijd tegenwind staat. Met als enige verschil dat hij praat over topprestaties in het heden en ik over die in het verleden.

Helaas heeft Nick mij gefilmd tijdens mijn laatste meters op de lange latten en doorgestuurd naar Timo. Bij deze het deskundig sportcommentaar van Nick - wat skiet die man langzaam, dat ziet er toch niet uit, hij laat zich inhalen door een oude Finse opa’s. Dus je begrijpt wel hoe de sportverhouding is tussen Timo en mij.

 

Wat heb ik lekker gegeten. Ik bedank Päivi, die toch ook wel in haar gedrag lijkt op Hetty. Een lieve moeder die het iedereen naar hun zin wil maken. Wij doen onze jassen en schoenen aan. Timo laat nog even zien dat er onder hun zolen speciale spikes zitten voor meer grip. Wij lopen door een flink pak sneeuw naar een prachtig idyllisch bevroren wit meer. Dat op dezelfde loopafstand ligt als ons huis in Wormer bij het Zwet.

Nick Haitsma - Lahti - Finland

Nick draaft als een jonge hond om ons heen, gooit sneeuwballen, dolt wat met Eveliina en haar moeder en rolt grote sneeuwballen. ‘Was hij vroeger als kind ook al zo druk’, vraagt Timo lachend. ‘Jazeker', antwoord ik.

Nick kan zo een dagje mee naar het kinderdagverblijf waar Päivi  werkt. Hij is super met kinderen. Stelt ze op hun gemak, bedenkt wat te spelen en neemt ze mee op avontuur. Nick kan ook makkelijk een dagje mee met Timo naar zijn werk bij de Finse overheid. Met zijn sociale capaciteiten kan Nick zich in no time aanpassen aan het team waar Timo leiding aangeeft.

 

Als ik het goed inschat vinden Timo en Päivi dat speelse gedrag van Nick eigenlijk best wel heel leuk.  Eveliina ging op haar negentiende voor twee jaar naar Australië en daarna studeren in Amsterdam waar ze verliefd werd op Nick. Het was Nick zijn idee om naar Finland te verhuizen.  Hij heeft Eveliina weer in de buurt van haar ouders gebracht en daar zijn zij Nick dankbaar voor.

 

Ik fotografeer met mijn mobiel het meer en Timo vertelt dat hij een roeiboot heeft. Wij lopen de besneeuwde steiger op, aan het eind zien we dat zijn boot helemaal bedolven is onder een dik pak sneeuw. Daardoor schieten we allemaal in de lach. Ik laat via mijn mobiel een paar foto’s zien van mijn zeilboot en ons meer in Wormer. 

Lahti - Finland

GELUKSVOGEL

 

Wij wandelen verder. Als kind was ik al gek op sneeuw. Ik keek aan het begin van de winter echt uit naar de eerste sneeuwdag. Wanneer er op het avondnieuws sneeuw werd voorspeld ging ik vol verwachting slapen en werd ik de volgende morgen heel vroeg wakker. Dan vloog ik mijn bed uit naar het raam, daar keek ik minuten lang verwonderd naar de nieuwe besneeuwde wereld, daarna maakte ik enthousiast mijn moeder wakker - er ligt sneeuw, er ligt sneeuw! Ik at mijn ontbijt; boterhammen met jam, hagelslag, kaas en een glas melk in een wereldrecordtempo op om zo snel mogelijk met mijn slee buiten te spelen.

Wij bewonderen de mooie landelijke huizen en de prachtige natuur. Gelukkig komen we niemand tegen, anders had Nick mij weer bestraffend toe moeten spreken, ik ben van het hoi en dag zeggen tegen iemand die je tegenkomt en dat doe je dus niet in Finland. Na een heerlijk frisse wandeling naderen wij het vrijstaand huis van Päivi en Timo aan de achterkant. Timo verteld dat hij de lange lage omheining zelf repareert en dat het best veel werk is om alles in de tuin bij te houden. Er lopen sporen van een dier in de sneeuw onder de omheining door. ‘Nee Nick, dat zijn geen sporen van een beer!’ reageert Timo lachend.

 

Nick vraagt waarom er aan elk huis in deze wijk een trap, in de vorm zoals wij die kennen van het zwembad, vastzit. ‘Dat is erg handig, je klimt daardoor makkelijk het dak op, om het rookkanaal van de openhaard in de keuken schoon te maken of voor het doen van reparaties aan het dak.’

We lopen de tuin in en Timo laat in de schuur zijn fiets zien, mooi ding van carbon, ik krijg direct zin om erop te springen en er mee te crossen door de bossen en heuvels. Hij laat ook zijn oude fiets zien die Nick mag gebruiken. Nick is toch wel een geluksvogel met allereerst een mooie lieve vriendin met fijne humor en dan ook nog met zulke aardige, sportieve ouders.

Lahti - Finland

GASTVRIJ

 

Binnen is het lekker warm. In het hele huis is het lekker warm. Energiecrisis, niet in Finland! Uiteraard zijn de huizen in Finland goed geïsoleerd. Het appartement van Eveliina en Nick heeft een dubbele voordeur en dubbele ramen met daar tussenin smalle luxaflex.

We nemen weer plaats aan de keukentafel, deze is opnieuw mooi gedekt door Päivi. Ik waan mee even in het tv-programma Heel Finland Bakt.

Er staan vier verschillende schalen met Finse lekkernijen op tafel die Päivi zelf heeft gebakken, geleerd van haar moeder. Päivi schenkt een heerlijk beker koffie in. Er staat een pak melk voor mij klaar, omdat Eveliina heeft verteld dat ik alleen koffie met veel melk drinkt.  Naast de koffie staat een blauwe kan met ijskoud water, een familiegebruik, ik herken de kan en kijk naar Eveliina, zij lacht. Nick krijgt een colaatje. We dollen met z’n n drieën Nick dat hij als heteroseksueel toch nog wel eens de stap naar warme dranken; koffie, thee of chocolademelk moet maken. Maar hij wil niet, Nick wil op dit soort momenten graag kind blijven onder de volwassenen, is mijn verklaring. Daar denkt hij zelf heel anders over.

Nick eet wel als een volwassenen, beter gezegd als twee volwassenen! Nick en ik proeven alle gebakjes, ze smaken heerlijk, ze kunnen zo verkocht worden bij Espresso House, mijn favoriete koffiebar in Finland, de Scandinavische Starbucks. Ik ben daar dit lange weekend elke dag geweest voor een Latte Macchiato met een heerlijk stuk taart. Onze complimentjes doen Päivi goed. Wat een gastvrijheid. Top. Wij dachten in Nederland gastvrij te zijn met één stukje appel- of kwarttaart bij de koffie en wat schaaltjes chocolade, drop en chips, deze winter gastvrij geserveerd bij maar liefst 19,5 graden. Brrr. Wij hebben dus wat goed te maken als Eveliina ons weer bezoekt.

 

We hebben het nogmaals over sporten en Nick vertelt over de eerste keer dat hij met Timo ging hardlopen. Nick wilde koste wat het koste Timo bijhouden en dat viel ‘m flink tegen op het heuvelachtige terrein. Nick ging tot het uiterste en kon Timo, die heel ontspannen liep, net aan bijhouden tot de finish. Daar zag Timo op zijn horloge dat ze 9600 meter hadden gelopen. Tot grote schrik van Nick moest die 400 meter dus nog wel even, met een extra stukje heen en weer naar het meer, worden afgelegd. 10 km is 10 km.

Lahti - Finland

LEUK

 

Er worden al, heel voorzichtig, grapjes gemaakt over kleine Nickies en Eveliinies, en dat Nick nu wel eens serieus de Finse taal moet gaan leren. Nick probeert wat woorden uit, wij schieten allemaal in de lach. Ik voel dat Päivi en Timo mijn zoon Nick best wel leuk vinden en dat doet me goed. Heel fijn. En hoe toevallig en hoe leuk is het dat wij als ouders zo veel met elkaar gemeen hebben, terwijl Wormer en Lahti hemelsbreed maar liefst 2.280,95 km van elkaar vandaan liggen.

 

Ik heb een toekomstglimp mogen zien van mijn kleinkind. Op vrijdagmiddag hadden Nick en ik heerlijk gewandeld in het bos en langs de zee. De zee ligt op tien minuten loopafstand van het appartement van Eveliina en Nick.  Op de terugweg moesten we op een smalle stoep even wachten op zo'n 25 Finse kleuters, met dikke winterjassen en warme handschoenen aan stapten zij een voor een in de bus. Het was die middag koud en er lag een dik pak sneeuw, een straatlantaarn verlichtte sfeervol het wintertafereeltje. The little monsters droegen allemaal dezelfde wit rode kerstmuts, het zag er heel schattig uit! Waar gingen ze naar toe met de bus, naar huis of naar de kerstman om hem te helpen met het inpakken van cadeautjes. Ik zag mijn toekomstig little monster (kleinkind) de bus instappen.    

 

We praten verder over de verschillen tussen beide landen, zoals dat de kinderopvang in Finland veel beter is geregeld in Nederland. Dat Finland met minder inwoners dan Nederland toch een veel sterker leger heeft. Wat mij persoonlijk opviel was, dat de kerstbomenverkoper bij een groot winkelcentrum in Helsinki ’s avonds zijn kerstbomen gewoon buiten laat staan, zonder hek, zonder touwen en of kettingen met sloten. Je kon gewoon door zijn plek heen lopen en de volgende ochtend staan alle kerstbomen er nog, dan zou je eens in Amsterdam moeten proberen!

 

Päivi en Timo kijken verbaast op als ze horen dat wij in Nederland onze schoenen aanhouden als we bij iemand op bezoek gaan. ‘Wat onbeleefd, dat doe je toch niet, je gaat toch niet met je schoenen, waar van alles onder kan zitten, een schoon huis betreden', reageert Timo.

Zij gruwelen als wij vertellen dat op Nederlandse verjaardagen iedereen met drie zoenen iedereen feliciteert. Tijdens Corona was ook in Finland het advies om 2 meter afstand te houden van elkaar. De Finnen vonden dat een vreemd advies, waarom moeten ze juist dichter bij elkaar komen als er zo’n gevaarlijk virus heerst.

 

Na de koffie en te veel gebakjes gaan we in de woonkamer kijken naar de voetbalfinale van het WK. Timo weet veel over voetbal en is echt geïnteresseerd, Eveliina en Päivi kijken mee voor de gezelligheid, zij houden meer van ijshockey. Nick en ik praten wat in het Nederlands en ik zie uit mijn ooghoeken dat Eveliina en Päivi veel lol hebben om ons. Päivi hoort Nick nu voor het eerst echt lang Nederlands spreken en zij vindt het grapping klinken met al die scherpen klanken zoals woorden die beginnen met sch. Op mijn beurt luister ik graag naar hun als zij Fins praten, dat heeft wel wat, ik herken alleen nog geen enkel woord, Na de wedstrijd nemen we afscheid van Päivi. Zij geeft ons een kerstcadeautje mee voor onder de kerstboom. Zo attent van haar. Gelukkig was ik niet met lege handen gekomen en had ik voor hun wat chocolade en stroopwafels uit Nederland meegenomen en fudgea, een Finse specialiteit,  gekocht op de traditionele kerstmarkt in Helsinki.

Kerstmarkt Helsinki - Finland

BRUIDSTAART

 

Timo brengt ons naar het treinstation. In de auto hoor ik zachtjes kerstmuziek in lichte heavy metaal uitvoering. Volgens Timo is dat typisch Finish. Hij luisterde vroeger veel naar Deep Puurple en de Ramones, maar nu draait hij vooral klassieke muziek.  Zo leuk om te horen dat wij dezelfde bands leuk vinden.  En vorige week had ik nog gekeken naar een kerstshow van André Rieu, dus die klassieke muziek, wie weet komt dat nog bij mij.  

Bij het treinstation bedank ik Timo voor de gastvrijheid en de super leuke dag. Bij het uitstappen klopt hij mij kameraadschappelijk op de schouder.

 

In de trein op weg naar Helsinki bekijk ik de foto’s die ik vandaag heb gemaakt en bedenk opeens wat stom van mij, wij zijn vergeten een familiefoto te maken van de Haitsma’s en Kukkonen’s. Dat doen we de volgende keer, bij de bruidstaart!

VLUCHT PH-60

Vlieghaven Helsinki - verwijderen van ijslaag op vleugels

Ik wen mijn blik snel de andere kant op, zij draait haar hoofd langzaam in mijn richting, ik durf niet het risico te lopen haar in de ogen aan te kijken. Wat een mooie vrouw.

Het is druk bij het boarden van het vliegtuig richting Amsterdam. Een tas ploft naast mij neer. ‘Gehaald’ klinkt het opgelucht, naast mij staat een jongen die mijn zoon had kunnen zijn. ‘Mijn trein had flinke vertraging, het was erg spannend of ik deze vlucht zou halen, ik wil kerst graag thuis vieren’ Ik ben blij voor hem, we schuiven samen een klein stukje met de rij naar voren.

 

Haar stoel is nu leeg, wat was dat een knappe vrouw, mooie uitstraling, stijlvol gekleed. Ik schuif weer wat naar voren. Stomme keus van mij, waarom had ik er niet aan gedacht. Gisteravond zag ik, bij het inchecken van mijn vlucht van Helsinki naar Amsterdam, dat ik de middelste stoel had van een rijtje van drie. Beetje krap voor mijn lengte en mijn lange benen. Veel keus was er niet, het vliegtuig was bijna vol geboekt. Er was nog een stoeltje vrij naast het gangpad daar kon ik in ieder geval een been strekken. Er waren zelfs nog een paar plekken vrij met extra beenruimte voor het strekken van twee benen, en ik zag nog een vrij stoeltje bij het raam. Een plekje bij het raam is toch wel het leukst, dan maar even klem zitten, zolang duurt de vlucht toch niet.

Ja, stomme keus bedenk ik nu, ’s avonds is het natuurlijk donker en er hangt al een paar dagen veel bewolking, wat had ik gedacht te kunnen zien.

Het is vijftien jaar geleden dat ik voor het laatst heb gevolgen en ik verwonder mij dat er zoveel passagiers in zo’n klein vliegtuig passen. Ik zoek naar rij 9, stoel F. Nee, dat zal toch niet, ik zie een lege stoel naast de vrouw die ik niet durfde aan te kijken. Wat een mazzel, wat een goede stoelkeus! Zij staat op en ik wring mijzelf onhandig langs haar naar mijn plekje bij het raam.

 

Zij leest wat op haar tablet, kijkt wat de andere kant op en heeft nul maar dan ook nul aandacht voor mij. Ik tuur wat in het donker en pak mijn boek. Hoe klap ik dat tafeltje uit? Zo moeilijk kan dat toch niet zijn, ik probeer van alles uit maar krijg er geen beweging in. Dan strekt zij haar hand uit, met een simpele draaibeweging klapt zij, glimlachend, mijn tafeltje uit. Ik kijk haar aan, wat een mooie ogen.

 

De stewardess geeft ons een echte Hollandse sandwich met kaas uit de Beemster. Op het moment dat zij even opzij kijkt, vraag ik aan haar, in het Engels, of ze de sandwich lekker vindt. ‘Nohmm’, antwoordt zij licht hoofdschuddend. Ik vertel haar dat de kaas uit mijn streek komt. ‘Nou ja, het smaakt wel een beetje.’ Met deze opmerking van haar is alles weer goed tussen ons en lees ik verder. Vlak voor het aanreiken van de thee lukt het mij om de bekerhouder uit te klappen. Ik kijk triomfantelijk naar haar en zeg trots ‘Dat heb ik helemaal zelf gedaan’. Ze lacht. We drinken apart samen thee. Opeens zie ik Russische letters op haar tablet. Ojee, don’t mention the war! In mijn gedachte zie ik John Cleese een silly walk doen door het gangpad.

 

Wat zit je toch dicht naast elkaar in het vliegtuig, als we thuis zo zouden zitten passen er makkelijk acht personen op de bank in plaats van maar vier. Het stoort mij helemaal niet dat zij en ik zo dicht bij elkaar zitten. Ze leunt met haar voorhoofd tegen de achterkant van de stoel voor haar. Slaapt ze nu? Ze draagt een licht gekleurde wollen trui, ik zie wat grijze tinten in haar halflange blonde haren. Ik lees verder. Even later puzzelt ze op haar tablet. Er hangt een onzichtbaar ijzeren gordijntje. We verdrijven de tijd, ieder in eigen wereldje.

 

Uit de rij naast ons zoekt een vrouw (ook toevallig heel knap) iets in de bagageruimte. Zij ziet het ook, ‘Hey, doe je voorzichtig, daar liggen belangrijke spullen van mij!’ - ‘Nou nou, ik heb ook betaald voor deze reis hoor.’ Is het gevatte antwoord. Ik kies meteen partij, je weet wel voor wie. Maar wat gevonden moest worden is vlug gevonden. We puzzelen en lezen in stilte verder.

 

De landing wordt ingezet, er wordt omgeroepen op welke vluchten er kan worden overgestapt. Ik kijk naar buiten. Brutaal stoot ik zachtjes met mijn ellenboog tegen haar arm. ‘We zijn er, je kunt de auto's op de snelweg zien rijden.’ Ze leunt voorover naar het raampje en kijkt naar buiten, ze draagt nauwelijks make-up. Ze heeft iets speciaals en haar Engels klinkt ook zo leuk. We rijden in stilte over de vluchthaven naar onze gate. Bij het opstaan vraag ik of ze nog een ander vlucht moet halen, ze knikt van ja, ze moet naar Jeruzalem. Wij wensen elkaar het beste. Ze pakt haar bagage en loopt het vliegtuig uit. Ik laat wat andere passagiers voorgaan.

 

Als ik na het beklimmen van de trap de brede gang van de luchthaven betreed zie ik haar weer staan. Ze kijkt zoekend om zich heen wat te doen. Ik vraag of alles goed is. Ze kijkt mij ietwat onrustig aan en vraagt waar ze naar toe moet voor haar nieuwe vlucht, die vertrekt al snel!

'Staat dat niet op je boardingpass?’ - ‘Nee, ik zie het niet staan’ In de verte zie ik de blauwe infoborden hangen. ‘Zullen we daar even kijken?’ We stappen samen op de lopende band, ze zet er direct de vaart in, haar koffer rolt mee. Het valt niet mee om haar tempo bij te houden. Mijn bijna 12 kilo zware sporttas heeft geen wieltjes, en ik heb nog zo’n spierpijn in mijn billen van mijn val tijdens het langlaufen. Haar licht bruine lange mantel wiegt in het ritme van haar vlotte pas soepel om haar heen. Ze draagt mooie bruine leren laarzen met hak … en ze heeft haast.

We zoeken samen haar vlucht op de infoborden, zij ziet hem staan, ‘poort D61.’ Ik wijs, met een beetje geluk, de goede richting uit. We lopen nu naast elkaar, ik voel mij steeds belangrijker worden, we praten met elkaar en glimlachen om elkaar. We zijn te snel bij haar poort. Ze bedankt mij vriendelijk voor alle hulp en met een laatste groet loopt zij richting haar vliegtuig.

 

Ik stap terug op de lopende band, waar ik ga staan, zeker niet meer lopen, de tas is mij te zwaar en de spierpijn te hevig. Ik kijk voor de allerlaatste keer naar haar. Wat een vrouw, zo stijlvol. Dan gebeurt hét. Haar haren swingen opzij, ze draait zich om, lacht uitbundig naar me, zwaait enthousiast, roept iets. De tijd staat stil, deze seconde duurt voor mij een minuut. Ik zwaai terug, ‘Merry Christmas’ Zij draait zich om en stapt voorgoed uit mijn leven. Ik zit in een film, ik ben de held van de mooiste vrouw op de luchthaven, is mijn eerste gedachte.

Maar wat las ik nou boven de gate - stond daar Genua - dat ligt toch in Italië. Ze moest toch naar Jeruzalem! Bij de volgende blauwe infoborden stap ik van de lopende band. Ik zal haar toch niet naar de verkeerde gate hebben gebracht. Ik zie de plaatsnaam Jeruzalem nergens staan, wel Genua met poort D61. Misschien heb ik het verkeerd verstaan of moet ze in Genua nog een keer overstappen.

Ik probeer het van mij af te zetten en loop met een brede glimlach verder - wat een vrouw. Terwijl ik naar de uitgang loop,  kijk ik, tegen beter weten in, zoekend om me heen naar mijn sjaal die ik op de heenweg was verloren op de luchthaven. Even later stap ik zonder sjaal maar wel met een extra dosis zelfvertrouwen op de trein naar huis.   

Tallinn, de hoofstad van Estland
Artis - eind jaren zestig - Jelle Haitsma
bottom of page