Zoeken

VOORBARIG

Het is zo ver. Na al die jaren is opeens hét moment daar. Ik win vaker dan ik verlies met 1 tegen1 spelletjes. Eerlijk gezegd ben ik niet beter gaan spelen, mijn vaste tegenstander begint foutjes te maken. Mijn opponent ziet het spelbord en/ of de spelkaarten letterlijk niet zo scherp meer als voorheen. Wie mijn tegenstander is?

Dat is mijn achtentachtigjarige moeder, dé onbetwiste spelletjeskoningin van onze familie. Mijn moeder speelt elk spel om te winnen. Slim, doelgericht en eerlijk, maar vooral heel gezellig met thee, koekjes en chocolade. Ze speelt mij, mijn broer en onze kinderen met allerlei spelletjes al jarenlang van tafel. Ook bij nieuwe spellen waarvan zij de spelregels krijgt uitgelegd tijdens het spelen. Ze is een bescheiden winnaar en als ze toch een keertje verliest kan ze dat als geen ander zonder enige moeite accepteren.

Al zo’n ruim vijftig jaar probeer ik van haar te winnen. En nu is het dan eindelijk zo ver. Ik win regelmatig. Meestal sla ik mijn slag na een foutje van mijn moeder, door haar oogziekte vergist zij zich regelmatig op het spelbord, of ze ziet een schoppenkaart voor een klaverkaart aan. Het lijkt ook wel of ze minder goed dan voorheen strategisch vooruit kan denken. Na een blunder of niet zo slimme zet lacht ze hard en relativeert ze met een kwinkslag. Ze beseft dat ze niet meer zo goed kan spelen als voorheen en accepteert dit in stijl. Met een lach, berusting en een leuk grapje.

Ik was eerst, in al mijn naïveteit, opgetogen over mijn overwinningen totdat echt tot me doordrong dat mijn moeder stapje voor stapje achteruit gaat. Onvermijdelijk en niet fijn. Maar - ik maak even een sprongetje in de tijd - ze begint onverwachts weer beter te spelen. Zaterdagmiddag was ze gezellig op bezoek. Mijn dochter pakt het nieuwe bordspel uit de kast en ik hoor mezelf zeggen 'eindelijk hebben we een leuk bordspel in huis waarmee oma zeker niet van ons kan winnen'. Ik was op dat moment zo zelfverzekerd (en onbedoeld ook zo onbeleefd). We hadden dit nieuwe strategische denkspel al twee keer eerder samen gespeeld en beide keren bakte mijn moeder er niks van. Dertig minuten later kijken mijn dochter en ik elkaar verbaasd aan. Hoe dan? Mijn moeder knikt triomfantelijk naar mij ... 'wat zei je ook alweer Peter aan het begin van het spel?' Ik buig mijn hoofd in mijn handen en in dat verslagen hoofd ben ik stilletjes toch heel blij, she is back, sterker dan ooit te voren. Verliezen voelt soms beter dan winnen.


Zin in meer korte verhalen van Peter. Klik dan even op deze link https://www.boeksz.com/peter



3 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven