Arnhemsmeiske verwondert ...  

Mijn naam is Janneke van der Pol en regelmatig plaats ik hier een nieuwe blog waarin ik inzoom  op iets moois uit de natuur, voorzien van een foto-tip. 

Veel plezier met het lezen van mijn blog.

Janneke van der Pol

 

17. Het lieveheersbeestje

 

Ik ben een groot insectliefhebber. Dat wil zeggen… insecten op de foto! Als ik met één druk op de knop precies zou kunnen zien welk insect het vaakst voor me heeft geposeerd, dan zou dat absoluut het lieveheersbeestje zijn! Met stip op nummer 1. Niet omdat ze zo gemakkelijk op de foto te zetten is, want dat valt nog knáp tegen. Iedereen die het wel eens heeft geprobeerd, weet dat ze behoorlijk snel kunnen zijn en het is nog best een kunst om ze er van voor tot achter mooi scherp op te krijgen! Maar wát is er dan zo onweerstaanbaar aan het lieveheersbeestje?

Het lieveheersbeestje - Janneke van der Pol

Acrobatische kunsten

 

Misschien ben ik een beetje een rare, maar ik kan het niet helpen om ‘ahhh… een lieveheersbeestje’, te roepen als ik er weer één zie kruipen.

Dat bolle lijfje, dat mooie rood/zwart-gestippelde jasje en die kleine pootjes. Het roept een gevoel van vertedering bij me op en een oprechte bewondering voor zijn acrobatische kunsten. Want als ik zo’n koddig figuur zou hebben en zulke kleine pootjes, dan zou ík echt niet zo goed kunnen balanceren op kleine grassprietjes of takjes. Ik denk dat dat stukje vertedering en verwondering een grote rol spelen in de hoge positie op mijn insectenranglijst.

 

Maar voor mijn natuurblogs is pure observatie en beleving niet voldoende. Omdat er weinig mooier is dan te leren over de natuur om ons heen, google ik er voor het schrijven van een blog altijd lustig op los. En tja, dan stuit je soms op interessante weetjes, die het schattige imago van het lieveheersbeestje wel een beetje doen wankelen…

 

 

Roofzuchtige kannibalen

 

Heb je weleens een larve van het lieveheersbeestje gezien? Ze heeft weinig overeenkomsten met haar volwassen soortgenoten. In sommige gevallen zou je de kleur kunnen herkennen, maar daar houdt de gelijkenis ook wel op. Het zijn kleine roofzuchtige draakjes met een onstilbare honger. 

Hun moeder helpt hen vaak een handje door de eitjes ín of zo dicht mogelijk bij een bladluizenkolonie te leggen. Zo hebben ze direct te eten als ze uit het eitje kruipen. Dat wil zeggen; als dat eitje niet al is opgegeten door een hongerig broertje of zusje. Een beetje kannibalisme is het lieveheersbeestje niet vreemd. Als er schaarste is, smaakt een familielid best prima.

Gescharrel…

 

Gelukkig zorgt het sterke libido van het lieveheersbeestje ervoor dat er voortdurend nieuwe aanwas van kleine larfjes is. Elke dag legt het vrouwtje een serie eitjes en dat betekent dat er ook lustig op los wordt gepaard. Echt kieskeurig of monogaam is mevrouw hierbij niet. De eitjes worden vaak door verschillende mannetjes bevrucht. En net als in de mensenwereld levert al dat gescharrel nogal eens problemen op. Veel lieveheersbeestjes kampen met soa’s (seksueel overdraagbare aandoeningen), waardoor ze minder vruchtbaar worden en minder (levensvatbare) eitjes leggen.

 

Maar laten we eerlijk zijn; ondanks hun kannibalisme en hun seksverslaving blijven lieveheersbeestjes natuurlijk een lust voor het oog. Eigenwijs waggelend voegen ze een beetje extra kleur toe aan al dat groen in de lente. En wie draagt dat rood/zwarte kostuum nou beter dan  het pimpaljoentje (zoals ze in het Vlaamsch worden genoemd).

Het lieveheersbeestje - Janneke van der Pol

Foto-tips

* Net als in de schilderkunst, kun je ook bij het fotograferen spelen met kleuren. Je hebt kleuren die heel goed bij elkaar passen (harmonieuze kleuren), die liggen in het kleurencirkel naast elkaar. En je hebt complementaire kleuren, dat zijn de kleuren die in de kleurencirkel tegenover elkaar liggen en elkaar versterken. Het rood van het lieveheersbeestje tussen het groen van het gras, past prima in deze laatste categorie. Speel hier eens mee en ga op zoek naar dit soort complementaire kleuren in de natuur.

 

* Pas liever niet meer dan twee (of maximaal drie) verschillende kleuren toe. Zo blijft het beeld overzichtelijk en is snel duidelijk waar het oog haar aandacht op mag richten.

 

16. De springspin

 

Ik heb een nieuwe vriend gemaakt. Hij kwam zomaar ineens op mijn pad. Eerst deed hij nog een beetje stoer, maar hij besloot gelukkig al snel dat ik best oké ben. Ikzelf moest in het begin wel even aan hem wennen, het is nogal een typetje: hij kan nogal opvliegend zijn, heeft bakken vol energie, hij springt het liefst de hele dag in het rond en is een stukje kleiner dan ik. Hij bespringt alles wat los en vast zit en heeft een enorme eetlust! Het meest opvallende aan hem, zijn zijn ogen. Die zijn groot! En het zijn er eigenlijk ook best veel…

Natuurblog - De Springspin - Janneke van der Pol

Trainingspak met zebraprint

 

Mijn nieuwe vriend is een springspinnetje van ongeveer een halve centimeter groot. Hij blijkt al een tijdje bij ons te wonen: op de muur van het schuurtje heeft hij in een spleet zijn holletje gemaakt. Als het zonnetje gaat schijnen – en dat deed het de laatste tijd natuurlijk volop – komt hij tevoorschijn en doet hij zijn kunstjes. Springen, boksen, zwaaien, rennen en stilstaan. Dat alles doet hij in een soort trainingspakje met zebraprint. Het is een zebra-spinnetje.

 

Vertedering

 

Nu moet ik wel zeggen dat ik normaal gesproken altijd wat kriebelig wordt van spinnen. Ik vind ze een beetje eng en heb er een groot respect voor. Vooral die dikke zwarte met haren, die ineens op de slaapkamermuur boven het bed verschijnen. Weet je welke ik bedoel? Ze zijn nooit alleen… Ik moet er niets van hebben! Maar sinds ik een macrolens heb en steeds meer leer over de wonderlijke kleine natuur, begint angst plaats te maken voor respect. En toen ik dit kleintje leerde kennen, maakte respect zelfs plaats voor vertedering.

Begrijp me niet verkeerd; ik weet hoe hard de natuur kan zijn en dit kleine mannetje verschalkt met zijn flinke kaken menig klein (en groot) insect, maar toch… Heb jij weleens goed naar een springspinnetje gekeken? Zijn harige kleine lijfje, die bokspootjes en die enorme ogen…

De natuur heeft een grappig trucje bedacht, waardoor wij als mensen dieren met grote ogen schattig schijnen te vinden. Denk maar eens aan een koalabeertje of een panda. De kans is groot dat als jij zo’n klein springspinnetje van heel dichtbij ziet en hij kijkt je met zijn grote kijkers aan, je ook iets van vertedering voelt!

 

 

Verrekijkertjes

 

Springspinnetjes kunnen geweldig goed zien! Ze hebben in totaal vier paar ogen, waarvan de twee grote voorop het meeste opvallen. Met deze ogen kan hij driedimensionaal zien én in kleur. Het zijn net verrekijkertjes. In combinatie met de andere zes ogen, is hij in staat diepte in te schatten en kan hij ook bij minder licht nog goed zien.

 

Een springspin bouwt geen web en wacht niet af tot er iets invliegt. Hij heeft een onverzadigbare honger en is dus altijd actief op jacht naar voedsel. Om zijn prooi goed te kunnen bespringen, heeft hij al die ogen hard nodig. Eerst bespioneert hij zijn prooi uitvoerig en bepaalt dan zijn moves. Dit doet hij heel zorgvuldig. Het zou jammer zijn als hij mis springt… Gelukkig voor mijn nieuwe vriend, gebeurt dat zelden!

Natuurblog - De Springspin - Janneke van der Pol

Foto-tips

 

Springspinnetjes zijn heel klein! Ze variëren van een paar millimeter tot een paar centimeter. Met een gewone lens krijg je ze dus bijna niet op de foto. Gebruik – als je ze hebt – tussenringen en/of een macrolens en neem je tijd. Tussen al het rennen door, staan ze steeds een paar tellen stil. Dat is je kans! Probeer op ooghoogte te komen en stel scherp op de ogen. Veel plezier en mocht je je foto op Instagram plaatsen? Laat het me dan zeker even weten!

BLOGS

 

persoonlijk

 

eigenzinnig

VERRASSEND

 

inspirerend

FOTOBOEKEN

 

passie

 

mooi

LEREN

 

inspirerend

Natuurblog - De Springspin - Janneke van der Pol